thumb|Zebranie ptaków - ilustracja rękopisu Mantigh ot-tajr Attara znajdującego się w zbiorach Metropolitan Museum of Art, namalowana przez Habibollaha Sawadżiego w Isfahanie, ok. 1600 Faridoddin Attar (pers. فریدالدین عطار, właściwie: Abu Hamed Mohammad-e Abi Bakr Ebrahim, ur. ok. 1145 w Niszapurze, zm. w kwietniu 1221 tamże) – perski poeta suficki.
Jego przydomek Attar oznacza "aptekarza", który to zawód odziedziczył po swoim ojcu. Z jego poezji wiemy, że Attar utrzymywał się z niego przez całe swoje życie, co pozwoliło mu kpić z dworskich poetów. Poza tym wiarygodne wiadomości na jego temat są skąpe, ponieważ spośród mu współczesnych wspominają go jedynie Aufi i Tusi, przy czym ten ostatni miał odwiedzić go w ostatnich latach jego życia. Panuje jednak zgoda co do tego, że Attar żył w Niszapurze, miał zaś zginąć podczas zdobycia tego miasta przez Mongołów w kwietniu 1221. Zgodnie z późniejszą biograficzną legendą miał żyć 114 lat księżycowych, co jednak należy uznać za wyłącznie pobożną tradycję, gdyż liczba ta odpowiada liczbie sur Koranu. Ponieważ Tusi wspomina o Attarze jako o człowieku w podeszłym wieku, przyjmuje się, iż urodził się prawdopodobnie ok. 1145 roku. Attar za swojego życia był poetą raczej nieznanym poza Niszapurem i jego twórczość została powszechnie doceniona dopiero w XV wieku.