W latach 1925–1931 był naczelnikiem Wydziału Prezydialnego Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Od 1931 do 1932 kurator pomorski, a w latach 1932–1936 - kurator poznański. Promował oświatę pozaszkolną, przyczynił się do rozbudowy Instytutu Bałtyckiego. Od 1 lipca 1936 do wybuchu II wojny światowej kierował Departamentem Szkolnictwa Ogólnokształcącego. We wrześniu 1939 ewakuowany do Horyńgrodu nad Horyniem, powrócił do Warszawy w kwietniu 1940, gdzie pracował w Komitecie Samopomocy Społecznej, Radzie Głównej Opiekuńczej i w konspiracyjnym Biurze Szkolnym Ziem Zachodnich, początkowo jako zastępca kierownika, następnie jako kierownik. Podczas powstania warszawskiego został wypędzony z Warszawy. Przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował w Radzie Głównej Opiekuńczej.

Po zakończeniu działań wojennych uczył krótko w I Liceum Ogólnokształcącym w Krakowie, a następnie w latach 1945–1947 był dyrektorem Biura Ziem Odzyskanych w Ministerstwie Oświaty. Od 1947 do 1964 był wicedyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.

Autor około 30 prac naukowych i artykułów- publikował m.in.