Wystawiano także „Najszczęśliwszą z sióstr” Ewy Szelburg-Zarembiny, Krasnoludki idą w świat” Haliny Hohendlinger i Olgi Totwen (na podstawie „O krasnoludkach i o sierotce Marysi” Marii Konopnickiej), „Trzewiczki szczęścia” Benedykta Hertza, „O Szymku, Tymku i żywej wodzie” Julii Duszyńskiej oraz „Słowika”. Ten ostatni spektakl miał budzić nieufność aparatu partyjnego (między innymi ze względu na końcową scenę, w której cesarz nakazuje „zniszczyć wszystkie klatki w swoim państwie”). Został jednak zaakceptowany przez ministra kultury Włodzimierza Sokorskiego, który po jego obejrzeniu doprowadził do przeniesienia teatru do nowego, większego miejsca w willi Pod magnoliami.
W 1949 Irena Totwen zdecydowała się opuścić zespół, aby rozpocząć studia. W 1949 przy teatrze utworzono studium dla aktorów-marionetkarzy. Kształciła się w nim między innymi Józefina Unczur. Na zlecenie Ministra Kultury i Sztuki opracowano „Czarodziejski kalosz” w nieużywanej wcześniej przez Teatr Łątek technice pacynek. W 1949 spektakl zaprezentowano na Festiwalu Sztuk Radzieckich w Warszawie, jednak nie spotkał się tam z zainteresowaniem.