Specjalizuje się głównie w dwóch obszarach badawczych: historii polskiej filozofii i etyki oraz szeroko pojmowanej bioetyce, obejmującej zarówno etykę medyczną, jak i etykę środowiskową (ekologiczną), nawiązując przy tym do analiz z zakresu filozofii medycyny i ekofilozofii. Pomiędzy tymi dwoma obszarami stara się odnaleźć wspólne cechy, występujące w tzw. polskiej szkole filozofii medycyny oraz u polskich reprezentantów myśli ekofilozoficznej. Próbuje przy tym ująć w pewną spójną konceptualną całość, dorobek filozoficzno-etyczny nie tylko polskich filozofów, ale też lekarzy, medyków i przyrodników. Nie jest też zwolennikiem budowania „nowej etyki” do rozwiązywania współczesnych dylematów moralnych, ponieważ dotychczasowe dziedzictwo myśli filozoficzno-etycznej jest na tyle bogate, iż nadaje się do oceny obecnych i przyszłych zagrożeń. Takie podejście zdaje się go prowadzić do tezy, że trzeba jednak unikać tendencji „przeintelektualizowania”, uwidaczniającej się często w tzw. etyce tradycyjnej, która staje się zbyt abstrakcyjna, co powoduje jej krytykę.