Tadeusz Wacław Stanisław Pluciński (ur. 15 października 1893 w Węgorzewie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan administracji (artylerii) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 15 października 1893 w Węgorzewie, w ówczesnym powiecie gnieźnieńskim rejencji bydgoskiej, w rodzinie Wacława i Kazimiery z Masłowskich.
W latach 1914–1918 walczył w szeregach armii niemieckiej. W latach 1919–1920 wziął udział w powstaniu wielkopolskim oraz wojnie z bolszewikami.
Po zakończeniu działań wojennych został przydzielony z 68 pułku piechoty we Wrześni do 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko II oficera sztabu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 828. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 wrócił do macierzystego pułku. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 350. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1925 ukończył Szkołę Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu. Później został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem do 17 pułku artylerii polowej w Gnieźnie. Z dniem 1 kwietnia 1930 został przydzielony na pięciomiesięczny kurs dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu.