Jako obiecujący pilot sportowy w 1934 r. został skierowany na szkolenie nawigacyjne dla kandydatów do startu w zawodach Challenge 1934, ostatecznie nie wziął w nich udziału. W czerwcu 1934 r. objął dowództwo nad plutonem I/13 i pełnił tę funkcję do października 1935 r. Został skierowany na kurs dowódców eskadr, po jego ukończeniu trafił do 6. pułku lotniczego na stanowisko komendanta Pułkowej Szkoły Pilotażu. W lipcu 1937 r. został przeniesiony do nowo sformowanej 69. eskadry towarzyszącej, gdzie objął dowództwo plutonu II/69. W 1938 r., z 26. lokatą, został awansowany na stopień kapitana.
W listopadzie 1938 r. został mianowany dowódcą 64. eskadry liniowej i w składzie tej jednostki walczył podczas wojny obronnej Polski. 2 września wziął udział na ataku na niemieckie kolumny pancerne nacierające na Częstochowę. Kolejny lot bojowy odbył 14 września, kiedy to atakował niemieckie oddziały w rejonie Rawa Ruska – Sokal. Po zniszczeniu samolotów eskadry podczas nalotu Luftwaffe 15 września poprowadził rzut kołowy eskadry do Horodenki. Po agresji ZSRR na Polskę w Kutach 18 września przekroczył granicę polsko-rumuńską.