Ustalono także, że w trakcie śledztwa funkcjonariusze przesłuchiwali w charakterze świadków zarówno Šķēlesa, Šlesersa, jak i Straumego, jednak z powodu braku dowodów śledztwo umorzono. W trakcie przesłuchania Šlesers i Šķēle twierdzili, że kontaktowali się z Milušsem jedynie po to, by dowiedzieć się, jak idą negocjacje w sprawie utworzenia koalicji w Jurmale. Twórcy programu ujawnili także, że ani Prokuratura Generalna, ani KNAB nie przekazały do programu materiałów ze sprawy. 15 marca, po ogłoszeniu przez Šlesersa, że nie zamierza podawać się do dymisji, premier Aigars Kalvītis zażądał jego dymisji. Kalvītis oświadczył: „Żaden minister nie może pracować [w rządzie], jeśli nie cieszy się zaufaniem publicznym”.
W dniu 18 maja 2006 roku oskarżony Volbrugs ujawnił w wywiadzie dla „Neatkarīgā Rīta Avīze”, że przekazał „De facto” materiały i akta sprawy w celu osiągnięcia maksymalnej przejrzystości sprawy.
Często cytowane fragmenty thumb|W opublikowanych przez media rozmowach telefonicznych Andris Šķēle proponował wybór na zastępcę burmistrza Jurmały „największego kretyna”