Historia thumb|Łowczy Ludwika XV z rogiem dampierowskim na obrazie Jean-Baptiste Oudry’ego Polowanie na jelenie Blaszane rogi wytwarzano i wykorzystywano od epoki brązu, ale dopiero w 2. połowie XVII wieku metalowy róg myśliwski przekształcony został w instrument służący muzyce artystycznej. W XIV wieku pojawiły się rogi sygnałowe o wyraźnie większej długości i ślimakowatym kształcie. Teoretyk muzyki Marin Mersenne opisał i zilustrował kilka typów rogu myśliwskiego w traktacie z 1636. Znalazły się tam zarówno typowy róg zwierzęcy, jak i trąbka pocztowa z jednym zwojem oraz ślimakowaty róg naturalny. Przemiana rogu o kształcie odzwierzęcym do naturalnego odbyła się niezależnie w różnych regionach Europy. Curt Sachs – twórca nowoczesnej instrumentologii – napisał: „W Anglii instrument określano nazwą French horn (róg francuski), ponieważ tam jakoby miało dokonać się to przekształcenie; inne źródła utrzymują, że we Francji był on rzadkością przyjętą w «ostatnim czasie» i że zwano go tam cor allemand (róg niemiecki)”. Wynalazcą francuskiej wersji, nazywanej od jego nazwiska rogiem dampierowskim, był Marc-Antoine de Dampierre.