Choć ośmioro Polaków formalnie było nadal więźniami, w praktyce uzyskali już w tym czasie status zbliżony do niewykwalifikowanych robotników (tzw. Hilfsarbeiter). Esesmani dopuszczali ich nawet do pewnej zażyłości. Nosili cywilne ubrania i mogli stosunkowo swobodnie poruszać się po okolicznych wsiach, gdzie utrzymywali relacje towarzyskie z miejscowymi Polakami. Zdarzało się, że Niemcy zabierali ich ze sobą na posiłki do restauracji. Za swoją pracę nie otrzymywali pieniędzy, lecz regularne przydziały wódki. Dodatkowym źródłem dochodów były należące do Żydów pieniądze i kosztowności, które kradli w tajemnicy przed Niemcami. Według powojennych zeznań jednego z esesmanów kilkukrotnie pozwolono im także wykorzystać seksualnie młode żydowskie kobiety wyciągnięte z transportów.
W obozie przebywał do 7 stycznia 1943. W czasie prac związanych z likwidacją obozu został przypadkowo postrzelony w nogę przez pijanego esesmana. Zabrano go do szpitala w Kole, skąd po zakończeniu leczenia został odesłany do Fortu VII w Poznaniu.