W Szczecinie założył rodzinę (miał syna i córkę). Został zatrudniony w Miejskim, a następnie Rejonowym Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. W 1957 roku został przeniesiony do rezerwy w stopniu szeregowca. Był cenionym i wielokrotnie nagradzanym pracownikiem. 22 lipca 1959 roku odznaczono go Brązowym Krzyżem Zasługi, otrzymał także odznakę „Zasłużony Przodownik Pracy Socjalistycznej”. 1 stycznia 1982 roku przeszedł na emeryturę. Mimo iż w czasie okupacji był więziony w różnych więzieniach i obozach, nigdy nie ubiegał się o świadczenia przysługujące ofiarom represji hitlerowskich.
Tymczasem w 1949 roku pewien mieszkaniec Kalisza, który w czasie wojny pracował jako kierowca w Kole, spotkał się w Poznaniu ze swoim nowym kontrahentem, noszącym nazwisko Mania. Indagowany przez kaliszanina kontrahent zaprzeczył, aby w czasie wojny przebywał w Kole. Ten pierwszy nabrał jednak podejrzeń i złożył doniesienie na milicji. Dochodzenie pozwoliło ustalić, że wystąpiła przypadkowa zbieżność nazwisk, niemniej po raz pierwszy zwróciło uwagę organów ścigania na osobę właściwego Henryka Mani. W 1953 roku wszczęto dochodzenie w sprawie jego wojennej działalności, jednakże po trzech latach śledczy doszli do wniosku, że nie ma wystarczających dowodów na jego kolaborację z Niemcami.