Czesław Henryk Kaczmarczyk (ur. w 23 sierpnia 1899 w Kownie, zm. 1971) – polski malarz, grafik, projektant znaczków i kartek pocztowych, oraz pedagog.
Życiorys Jego rodzicami byli Jan i Paulina z d. Towgin. Ukończył gimnazjum w Jelizawetgradzie. W Kijowie uczęszczał do szkoły muzycznej, kształcąc się w klasie skrzypiec. Następne w latach 1921–1931 studiował na wydziale filozofii na uniwersytetach Kijowskim i Warszawskim, oraz w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. Był uczniem Karola Tichego i Władysława Skoczylasa.
W latach 1929–1952 pracował jako pedagog. Był m.in. doradcą artystycznym Związku Nauczycielstwa Polskiego. Współpracował z czasopismami m.in. „Płomykiem” i „Młodym Zawodowcem”. Równocześnie zajmował się twórczością, głównie w dziedzinie grafiki użytkowej. W 1950 zaczął projektować znaczki dla Poczty Polskiej. Stworzył ponad 130 znaczków, które zostały skierowane do emisji. Był także autorem ilustracji i opracowań graficznych książek,
Uprawiał także malarstwo. Tuż po zakończeniu II wojny światowej namalował cykl obrazów olejnych przedstawiających leżącą w gruzach Warszawę. Sam był jeszcze przedwojennym mieszkańcem stolicy. Po jej odbudowie zamieszkał przy u. Żurawiej nr 24. Pod tym adresem mieściła się w czasie okupacji niemieckiej tajna siedziba Żegoty.