Najeźdźcy narysowali koty na tarczach, a w pierwszej linii ataku znajdowały się psy, ibisy, owce i koty – wszystkie one były zwierzętami świętymi dla Egipcjan, którzy czcili kociego boga Basteta i nie chcieli zaszkodzić ich świętemu symbolowi.
Filip II Macedoński, ojciec Aleksandra III Macedońskiego, był mistrzem wojny psychologicznej. Podczas bitwy przeciw Związkowi Chalkidyckiemu zniszczył miasto Stagirus, co tak wystraszyło mieszkańców pozostałych miast, że poddały się bez oporu. Podczas Bitwy pod Cheroneą w 338 r. p.n.e. Filip zastosował dwie strategie walki psychologicznej: najpierw zmęczył ateńskich i tebańskich buntowników, zmuszając ich do czekania w palącym słońcu. Potem dokonał fałszywego ataku, który przyciągnął ich do powoli wycofującej się linii frontu, która złapała ich w pułapkę.
Generał Kartaginy Hannibal Barkas podczas bitwy pod Trebią w 218 r. p.n.e. zwabił siły rzymskie do przejścia przez rzekę Trebia, atakując jazdę numidyjską. Hannibal przygotował zasadzkę po drugiej stronie rzeki. Rzymianie po przeprawie stali się zdezorganizowani, zmęczeni i zmarznięci, co ułatwiło Hannibalowi zwycięstwo. W bitwie o Jezioro Trazymeńskie w 217 r. p.n.e. sprowokował Flamininusa do bitwy, wykorzystując jego upartą naturę.