Gardło i podgardle oraz dół szyi opalizujące, zielone z częścią piór zakończonych białymi plamkami, a na boku szyi z rudymi plamkami. Samica nie ma grzebienia. Ma czoło matowe cynamonowo-rude, gardło białawe z dużymi wyraźnymi rudymi plamami, brzuch cynamonowy z kilkoma zielonymi plamami. Ogon zaokrąglony z parą środkowych sterówek o kolorze zielonym, pozostałe sterówki głównie cynamonowe z czarniawymi dolnymi częściami i rudymi zakończeniami. Młode osobniki podobne są do samic, ale gardło mają szare. Długość ciała 6,4–6,9 cm.
Zasięg występowania Zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 825 tys. km². Gatunek ten występuje w zachodniej Wenezueli, na południe poprzez wschodnią Kolumbię, wschodni Ekwador do północnego Peru, do doliny rzeki Marañón.
Ekologia i zachowanie Sylfik lśniący występuje na brzegach wilgotnych lasów, polanach i obszarach cerrado. Górna granica występowania to 1300 m n.p.m. (niektóre źródła podają także dolny zakres wysokości występowania na 100 m n.p.m.). Niewiele wiadomo o diecie tego gatunku, ale jest najpewniej bardzo podobna do diety sylfika rdzawoczubego i składa się głównie z nektaru roślin z rodzajów Inga (bobowate) i lantana (werbenowate) oraz z rodziny mirtowatych.