W tym samym czasie, w ciągu nocy z 20 na 21 września i w ciągu dnia, 10 Dywizja Piechoty gen. Franciszka Dindorfa-Ankowicza przemieszczała się z rejonu Pawłowa do lasów w okolicach Ministrówki. W czasie przemarszu 28 pułk piechoty płk. Wincentego Kurka stoczył potyczkę pod Bończą, w której odrzucił niemiecki oddział z kierunku Krasnegostawu, i drugą w rejonie Podwysokie. W rejon na północny zachód od 10 Dywizji Piechoty przesunięta została Mazowiecka Brygada Kawalerii płk. Jana Karcza i w tym rejonie oddana czasowo pod rozkazy gen. Kruszewskiego.

Podczas gdy toczyły się jeszcze walki pod Cześnikami, armia gen. Przedrzymirskiego zaatakowała pod Tomaszowem Lubelskim niemiecki VIII Korpus Armijny gen. Ernsta Buscha. Walki pomiędzy Zamościem a Tomaszowem Lubelskim przybrały na sile. Dowódca niemieckiej 14 Armii gen. Wilhelm List i dowódca polskiego frontu gen. Dąb-Biernacki przygotowywali się do decydującej bitwy na 23 września. W planowanym natarciu zgrupowanie gen. Kruszewskiego miało uderzyć na Suchowolę i Krasnobród. Do natarcia nie doszło, gdyż działania polskie uprzedzili Niemcy uderzając 27 Dywizją Piechoty na polskie zgrupowanie pod Łabuniami i Krynicami. thumb Pod wieczór 23 września wojska Frontu Północnego zostały otoczone z trzech stron i miały odciętą drogę na południe. Gen.