Książka była także inspirowana twórczością Walter Savage Landora (Zakazany szlak) i źródłowymi pracami podróżników.

Polacy są przestawieni jako „wzorowi turyści”, inspirujący swoim zachowaniem Amerykańskiego milionera Burnetta.

Odbiór W „Przeglądzie Pedagogicznym” w 1899 książkę zrecenzował A. Zaremba.

W 1902 recenzent „Przegla̜du Polskiego” (podpisany jako „St. Srokowski”, być może geograf Stanisław Srokowski) pozytywnie wyraził się o powieści, zaliczając ją do dzieł „powszechnie pożytecznych” i chwaląc ją za „problemów z geografii fizycznej, jak i meteorologii, etnografii, życia zwierząt i roślin”, i „niezła”, a nawet „doskonałe” opisanie „przyrody i stosunków Persji, Turkiestanu, Pamiru, gór Himalajów i Tybetu”. Pozytywnie o książce pisał też recenzent w katolickim Przeglądzie Powszechnym z 1923, chwaląc ją za stonowanie (brak lekceważenia etyki, „indyferentyzmu religijnego”) i unikanie kontrowersyjnych wtedy teorii (np.