Uznała także za "wstrząsający" opis wypędzenia ludności wyspy, by "dać [milionerce] pole do samotnych polowań i rozmyślań".
Z późniejszej perspektywy powieść była krytykowana za „rasistowskie przedstawianie kolorowych tubylców z archipelagu Komorów”.
Jadwiga Ruszała zwraca uwagę na nietypowy wariant robinsonady - pobyt na bezludnej wyspie jest zwykle rezultatem przypadku i odbierany jako coś negatywnego; w tej powieści jednak jest to zaplanowana ucieczka od cywilizacji. Bohaterka-milonerka nie jest też zdana sama na siebie; trudniejsze bądź mniej przyjemne czynności wykonuje za nią załoga jej, pozostającego w pobliżu, okrętu.
Odbiór W 1925 recenzent „Przeglądu Bibliotecznego” pozytywnie ocenił książkę, pisząc „Książka pisana ze zwykłą autorowi swadą i łatwością, a ilustrowana bogato i pięknie”, a o autorze: „świetny popularyzator zdobyczy naukowych i wyborny opowiadacz przygód”.
Recenzent z 1957 roku zaliczył tę książkę do słabszych pozycji Umińskiego.
Mimo upływu czasu, w rozprawie naukowej z 2021 roku powieść była chwalona za wartką akcję i humor.
Przypisy
Kategoria:Polskie powieści dla dzieci i młodzieży Kategoria:Literatura marynistyczna Kategoria:Powieści z 1914 Kategoria:Powieści Władysława Umińskiego Kategoria:Polskie powieści fantastycznonaukowe