Istoty muzyki doszukiwały się w jej funkcji społecznej.
Kosmologiczno-etyczny charakter miały traktaty Konfucjusza i Laozi oraz starohinduski Natjaśastra mędrca .
W starożytności estetyka muzyczna rozwijała się jako część filozofii starogreckiej: u Platona i Arystotelesa jako estetyka etyczno-wychowawcza, u pitagorejczyków jako estetyka kosmologiczna, u Arystoksenosa z Tarentu jako estetyka empiryczna. Przejawiała się też w rozważaniach niektórych Ojców Kościoła (Augustyn z Hippony).
W okresie późnego średniowiecza Tomasz z Akwinu tłumaczył istotę twórczości muzycznej bezpośrednią personifikacją Ducha Świętego.
W renesansie rozważania estetyczne oderwały się od pojęć teologicznych, matematycznych, i przeniknęły na grunt teoretyczno-dydaktyczny.
W XVIII wieku we Francji rozwinęła się heteronomiczna estetyka naśladownictwa. Przedstawicielami tego kierunku byli Jean-Philippe Rameau, Jean-Jacques Rousseau, Denis Diderot. W Niemczech podobny nurt reprezentowali Johann Mattheson, Friedrich Wilhelm Marpurg oraz Johann Philipp Kirnberger.