Istnieją doniesienia o zakażeniach skóry u kurcząt i zwierząt morskich, zmianach skórnych u lwów morskich, pasożytniczym zapaleniu ucha, jamy ustnej, gardła i kloaki strusi, kloaki dzikich ptaków, dróg rodnych samic wielbłądów.
Ze względu na wszechobecność Rhodotorula, izolacja tych drożdżaków z niesterylnych miejsc zwierząt i ludzi, zwłaszcza z błon śluzowych, niekoniecznie musi oznaczać chorobę.
Rhodotorula syntetyzują karotenoidy, głównie torulen (kwas 3′,4′-didehydro-β,ψ-karoten) i torularhodynę (kwas 3′,4′-didehydro-β,ψ-karoten-16-oesowy), któremu towarzyszą bardzo małe ilości β-karotenu.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum:Sporidiobolaceae, Sporidiobolales, Incertae sedis, Microbotryomycetes, Pucciniomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Takson utworzył w 1927 r. Francis Charles St.Barbe Harrison i nadana przez niego nazwa jest aktualna. Należy do monotypowego rzędu Sporidiobolales. Synonimy: Chromotorula F.C. Harrison 1927 Rhodosporidium I. Banno 1967. Niektóre gatunki: Rhodotorula glutinis (Fresen.) F.C. Harrison 1927 Rhodotorula gracilis Rennerf. 1937 Rhodotorula mucilaginosa (A. Jörg.) F.C. Harrison 1927 Nazwy naukowe według Index Fungorum.
Przypisy
Kategoria:Microbotryomycetes Kategoria:Mykobiota Polski