po śmierci swojego bratanka Ludwika XVII (1795) ogłoszony królem Francji na uchodźstwie. W czasie emigracji przebywał m.in. w kurlandzkiej Mitawie. W 1771 ożenił się z Marią Józefą córką Wiktora Amadeusza III, króla Sardynii i wielkiego mistrza Zakonu Świętych Łazarza i Maurycego. Od 1788 jego decyzją przyjęcia do Królewskiego Zakonu Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel zostały zaniechane. Nowi kawalerowie przyjmowani byli tylko w poczet Zakonu Świętego Łazarza. Gdy stał się urzędującym królem Ludwikiem XVIII w 1814 (szanując niezależność Zakonu Świętego Łazarza od wszelkiej władzy królewskiej) zrzekł się funkcji wielkiego mistrza. Przyjął wtedy tytuł Suwerennego Protektora Zakonu Świętego Łazarza. Od 1814 do 1830 pod protektoratem króla Ludwika XVIII i króla Karola X. Klaudiusz Ludwik, książę de La Châtre, par Francji (1814-1824) – do śmierci generalny administrator i przewodniczący Rady Oficerów Zakonów Rycerskiego Świętego Łazarza z Jerozolimy i Królewskiego Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel. Kanclerzem generalnym Rady Oficerów zaś był Ludwik du Prat-Taxis.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Połączone Zakony św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.