Mianowanie urzędników II i III kategorii uzależnione było od warunków, które ustalał Prezes Rady Ministrów.

Mianowania na stanowiska podsekretarzy stanu i wojewodów dokonywał Prezydent RP na wniosek właściwej władzy naczelnej, uchwalony przez Radę Ministrów.

Urzędników Sejmu mianował - Marszałek Sejmu, urzędników Senatu – Marszałek Senatu.

Mianowanie niższych funkcjonariuszy należało do właściwej władzy naczelnej, która przekazywała je kierownikom władz, urzędów i instytucji bezpośrednio podległych.

Kategorie urzędników Kategorie urzędników wyodrębniano na podstawie poziomu wykształce­nia. Kandydatów na urzędników dzielono na urzędników oraz na stanowiska służbo­we w urzędach, według następujących trzech kategorii: I kategoria - wymagała wykształcenia wyższego, po­twierdzonego złożeniem odpowiednich egzaminów; II kategoria - wymagała ukończenia wykształcania śred­niego ogólnokształcącego lub zawodowego; III kategoria - wymagała ukończenia szkoły powszechnej lub niższych klas szkoły średniej.

Na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z 1932 r. dodano, że w przypadkach zasługujących na szczególne znaczenie, właściwa władza naczelna mianowała osoby nie posiadającej przypisanego na stanowiska II lub III kategorii uprawień. Mianowanie na stanowiska I kategorii wymagało zgody Prezesa Rady Ministrów.