Do piachu – dramat Tadeusza Różewicza pisany w latach 1955-1972, opublikowany po raz pierwszy na łamach miesięcznika „Dialog” w lutym 1979 r.

Fabuła Do piachu opowiada historię partyzanckiego oddziału AK podczas II wojny światowej. Akcja toczy się jesienią 1944 r. Główną postacią sztuki jest wiejski parobek Waluś, który za współuczestnictwo w napadzie na plebanię i gwałcie zostaje uwięziony w tzw. budzie i skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. W finalnej scenie tuż przed wykonaniem wyroku Waluś odmawia modlitwę Ojcze nasz, jednocześnie defekując pod siebie.

Historia utworu Pomysł na Do piachu narodził się w 1948 r., jednak faktyczną pracę nad utworem Różewicz rozpoczął w 1955 r. Dzieło było pierwotnie zamierzony jako powieść partyzancka pod roboczym tytułem Głupi Waluś, jednak w trakcie prac nad utworem Różewicz zmienił zamysł i zdecydował się na napisanie dramatuWojciech Browarny, Kreślenie. O rękopisach i warsztacie prozy Tadeusza Różewicza, „Konteksty Kultury” 2022 nr 1, s. 19.. Po napisaniu sztuki w 1972 r. jej publikację przez 7 lat wstrzymywała cenzura.