Po upadku Francji podczas II wojny światowej, wielu Polaków, którzy nie służyli w regularnym Wojsku Polskim we Francji lub którym nie udało się przedostać do Wielkiej Brytanii, gdzie formowały się Polskie Siły Zbrojne, stało się filarami polskiego ruchu oporu we Francji.

Geneza thumb|Polscy żołnierze we Francji, 1940 Opór Polaków w okupowanej Francji zaczął się organizować pod wpływem inspiracji Konsula Generalnego RP w Lille Aleksandra Kawałkowskiego ps. „Justyn”, w porozumieniu z polskim rządem na uchodźstwie w Londynie, przy wsparciu emisariusza Czesława Bitnera.

Polska Organizacja Walki o Niepodległość powstała 6 września 1941 roku we współpracy z francuskim ruchem oporu. Jej misją był wywiad, sabotaż, druk i kolportaż podziemnych gazet w języku polskim oraz palenie prohitlerowskiej prasy i literatury niemieckiej. Według komunikatów przesłanych przez francuską sekcję BBC, zdolność organizacji do przyjęcia zrzutów spadochronowych obejmowała 60 lądowisk na południu Francji oraz 41 na północy i w centrum. W ten sposób zrzucano na spadochronach oficerów, broń, sprzęt radiowy i materiały wybuchowe.

W nocy z 22 na 23 lipca 1943 roku, kiedy do Francji zrzucono pułkownika Antoniego Zdrojewskiego ps. „Daniel”, narodziło się zbrojne ramię POWN. W 1943 roku organizacja liczyła 4000 członków.