Odnóża par pozostałych mają uda u podstawy węższe niż dalej i na przedniej krawędzi wykrojone ze szczecinkami tylko w wierzchołkowej połowie wykrojenia oraz walcowate golenie lekko wygięte łukowato i słabo rozszerzone u szczytu.
Odwłok ma na brązowym do czarnego spodzie krótkie szczecinki. Najdłuższy jest szósty z widocznych sternitów. Dłuższe niż szerokie, pionowe, pomarszczone, na szczycie zaokrąglone i obrzeżone pygidium oddzielone jest od propygidium poprzeczną listewką. Genitalia samca mają niezmodyfikowane, pozbawione szczecinek i zdobień, krótsze od fallobazy paramery. Edeagus ma w endofallusie okrągły i zaopatrzony w skierowany dozewnętrznie płatek skleryt peryferyjny prawy górny, nieregularnie ukształtowany skleryt peryferyjny frontolateralny oraz przecinkowaty z płatkiem bocznym w części przedniej kompleks sklerytów osiowych i podosiowych.
Ekologia i występowanie Owady te zasiedlają równikowe lasy deszczowe.
Rodzaj neotropikalny, endemiczny dla Amazonii, znany z Wenezueli, Gujany, Surinamu, Gujany Francuskiej i północnej Brazylii, przy czym wszystkie gatunki oprócz H. affinis podawane są wyłącznie z tej ostatniej.