Opis thumb|„Deodoro” od rufy thumb|Szkic pancerników Kadłub i opis ogólny Okręty miały architekturę podobną do większych pancerników ówczesnej generacji przeddrednotów. Miały kadłub gładkopokładowy z niskimi burtami na dziobie i rufie oraz długą nadbudowę na śródokręciu (nazywaną po francusku château – zamek), z niewielką nadbudówką dziobową. Wolna burta miała wysokość 2,9 m. Prawie pośrodku długości okrętu, nieco przesunięty w stronę dziobu, znajdował się pojedynczy pionowy komin. Uzbrojenie główne było umieszczone w dwóch wieżach na pokładzie dziobowym i rufowym, a artyleria średnia w postaci czterech dział kalibru 120 mm w kazamatach w narożnikach nadbudowy. Sylwetkę dopełniały dwa maszty z marsami bojowymi. Dziobnica miała formę taranową. Okręt miał dwa ciągłe pokłady, w tym jeden pancerny, i spardek nad nadbudową. Kadłub był stalowy, podzielony grodziami na 17 głównych poprzecznych przedziałów wodoszczelnych. Pewną ochronę przeciw przebiciom w części podwodnej zapewniały koferdamy wzdłuż burt wewnątrz kadłuba. Kadłub miał dno podwójne, wykorzystywane jako zbiorniki wody kotłowej i balastowe.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Pancerniki obrony wybrzeża typu Deodoro · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.