6 czerwca 1866, w wieku zaledwie 22 lat, uzyskał na Uniwersytecie w Berlinie doktorat z medycyny na podstawie przedłożonej dysertacji De versione foetus spontanea et artificiali. W 1867 zdał egzamin państwowy w zawodzie lekarza. Po stażach asystenckich w klinikach okulistycznych w Berlinie-Schönenbergu i Gdańsku w 1869 rozpoczął pracę jako lekarz w Kłajpedzie. Brał udział w wojnie francusko-pruskiej 1870/1871 jako lekarz wojskowy. Po wojnie powrócił do Kłajpedy, gdzie założył mały szpital okulistyczny dla ubogich. Jego sława sięgała daleko poza granice kraju, do jego kliniki przybywali nawet pacjenci z głębi Rosji. Jako jeden z pierwszych okulistów skutecznie leczył ziarniniakowe zapalenie oka, bardzo rozpowszechnione w Prusach Wschodnich. W 1884 (lub 1885) przeprowadził się do Berlina, gdzie mieszkali jego dwaj bracia. W Berlinie stał się „doktorem ludu”, pracował jako lekarz robotników w jego północnej części. Również tutaj poświęcał się bezgranicznie leczeniu ludzi bez względu na pochodzenie, majątek czy wyznanie, pod jego opieką lekarską pozostawały tysiące robotników, którymi się opiekował, nie patrząc na zysk. W 1897 udał się jeszcze, będąc już ciężko chorym, na kongres lekarski do Moskwy. Zmarł w roku następnym w swoim mieszkaniu położonym przy am Lützowufer 4 w BerlinieDeutsche Biographische Enzyklopädie (DBE), 2.