O ile chwalił on Umińskiego za to, że „opowiada żywo i zajmująco”, skrytykował płytkie psychologicznie opisy bohaterów, i zasługujące na „potępienie ze względów pedagogicznych” zachowanie jednego z bohaterów (tu, kłamanie Włocha).
W okresie międzywojennym książkę zrecenzowała Komisja Oceny Książek do Czytania dla Młodzieży Szkolnej. Recenzent pisał, że powieść „zbudowana według utartego szablonu tak zwanych przygód, zawiera trochę powierzchownych, mało wartościowych wiadomości z geografji i przyrody oraz opisy nieprawdopodobnych polowań. Wbrew oczekiwaniom, nie spotykamy opisu energji i zaradności ludzi, znajdujących się w trudnem położeniu, za to widzimy reklamę, wykręty, drobne oszukaństwa. Książka tylko w niektórych częściach interesująca, posiada bardzo małą wartość”. Recenzent zaznaczył też, że nieuczciwe zachowania dotyczą głównie Włocha i brzydzą polskiego bohatera powieści. Książkę określono jako „pożądaną” w roku 1929 dla dzieci w wieku 11-14, a „dozwoloną” w roku 1924 dla dzieci w wieku 11-15Bibljografia Pedagogiczna : czasopismo poświęcone przeglądowi książek i pomocy szkolnych oraz wydawnictw pedagogicznych. R. 4, 1924 z. 4.