W latach 1922–1923 i 1933–1935 był przewodniczącym Royal Canadian College of Organists, a od 1933 roku członkiem zarządu Canadian Association of Performers and Composers. W 1953 roku skomponował hymn O Lord, Our Governour na uroczystość królewskiej koronacji Elżbiety II.
Towarzysz (Companion) Orderu Kanady (1967). Doktor honoris causa Queens University (1952), University of Manitoba (1954) i McMaster University (1962). Otrzymał Lambeth Doctorate nadany przez arcybiskupa Canterbury (1956) i Canada Council Medal (1961). Opublikował podręczniki The Standard Course of Graded Studies for the Pianoforte (7 tomów, Oakville 1924) i Graded Sight-reading Exercises for Piano (razem z Ernestem MacMillanem, 2 tomy, Oakville 1939).
Twórczość Zasłynął przede wszystkim jako autor dzieł chóralnych i muzyki organowej. W jego muzyce krzyżują się wpływy Richarda Wagnera (gęsta, schromatyzowana harmonia), chorału gregoriańskiego (melizmatyczne kształtowanie linii melodycznych) oraz muzyki renesansowej (technika kontrapunktyczna). Początkowo tworzył w idiomie późnoromantycznym, od początku lat 20. XX wieku zaczął tworzyć dzieła religijne o klarownej fakturze, odznaczające się niewielkimi rozmiarami i prostotą środków. Był zwolennikiem anglokatolicyzmu, przykładając wagę do formy i piękna muzyki liturgicznej.