Partia zawiodła także dużą część swoich wyborców, popierając przeprowadzenie trasy szybkobieżnego pociągu AVE przez XIX-wieczne centrum Barcelony, pomimo tego, iż trasa wzdłuż wybrzeża nie zniszczyłaby tak środowiska i miasta. Dodatkowym problemem okazało się wsparcie okazane przez ICV dla planu zapewnienia Katalonii energii, opierającego się na źródłach tradycyjnych. Pod znakiem zapytania stanęło więc dążenie partii do rozwijania sieci energetycznych wykorzystujących źródła ekologiczne i odnawialne.
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 Inicjatywa wprowadziła swojego przedstawiciela (Raül Romeva) do Parlamentu Europejskiego, który należy do Grupy Zielonych – Wolny Sojusz Europejski – czwartej największej grupie politycznej PE.
Ideologia ICV określa siebie jako partię „ekosocjalistyczną”, a swoich członków jako „ekosocjalistów”. Ta ideologia przedstawiona została w książce będącej pracą zbiorową wielu lewicowych polityków ekologicznych, pt. „Manifest ekosocjalistczny”. Ekosocjaliści pragną odnowić oblicze lewicy, będąc przeciwko komunizmowi, takiemu jaki panował w ZSRR i przeciwko kapitalizmowi (propagowanemu przez Margaret Thatcher i Ronalda Reagana), jak również przeciwko socjaldemokracji. Jest ona ich zdaniem tylko „mniejszym złem”, nie odpowiadającym na wyzwania natury ekologicznej i socjalnej.