u przedstawicieli rzędu Atrypida końce spiralium (szczyty stożków) są zwrócone w stronę skorupki grzbietowej lub w stronę środka muszli (ułożenie dorsalne lub medialne); u przedstawicieli rzędu Athyridida końce spiralium są zwrócone na zewnątrz lub w stronę skorupki brzusznej (ułożenie lateralne lub wentralne); jugum obecne; u niektórych (rzadkich) atyridów spiralium jest podwójne (diplospiralium); u przedstawicieli rzędów Spiriferida i Spiriferinida końce spiralium są zwrócone na zewnątrz (ułożenie lateralne); jugum obecne u spiriferinidów, brak u spiriferidów.
W dawniejszej systematyce wszystkie ramienionogi posiadające spiralium zaliczano do rzędu Spiriferida [s.l.].
Pierwsze ramienionogi posiadające spiralium pojawiły się w ordowiku, a ostatnie wymarły w jurze. Spiralium nie występuje u żadnych współczesnych ramienionogów.
Metody badań Wewnętrzne struktury muszli ramienionogów, w tym spiralium, najczęściej bada się przy pomocy metody szlifów seryjnych, natomiast w wyjątkowych przypadkach spiralium można wypreparować.
Przypisy
Kategoria:Anatomia ramienionogów