We wczesnej kredzie występowały rynchonellidy z rodzaju Peregrinella, największe w dziejach rzędu (długość i szerokość przekraczały 10 cm); były one związane z ekosystemami zimnych wysięków.
Bogate w skali światowej są na przykład zespoły rynchonellidów dewonu zachodniej Kanady oraz liasu Anglii.
W Polsce rynchonellidy występują w utworach skalnych wielu okresów. Spomiędzy wyjątkowo bogatych względnie pospolitych, szczególnie dobrze rozpoznanych lub charakterystycznych zespołów można wymienić fauny od syluru po jurę.
Częstymi skamieniałościami w sylurskich (ludlow–przidol) narzutniakach są przedstawiciele rodzaju Microsphaeridiorhynchus (dawniej zaliczani do rodzaju Camarotoechia). Liczne rynchonellidy znane są z dewonu Gór Świętokrzyskich: ze środkowodewońskiej formacji skalskiej regionu łysogórskiego oraz z górnego dewonu regionu kieleckiego. Szczególnie dobrze rozpoznana jest fauna rynchonellidów górnej jury; z istniejących niegdyś kamieniołomów na Jasnej Górze (łac. Mons Clarus) opisano rodzaj i gatunek Monticlarella czenstochaviensis. Fauna środkowojurajska jest znana słabiej.
Rodzaj Rhynchonella ujmowano niegdyś bardzo szeroko, zaliczając doń gatunki od ordowickich po dzisiejsze; obecnie nazwę tę stosuje się dla form późnojurajskich i wczesnokredowych.
Przypisy
Kategoria:Ramienionogi