Na przełomie 1946/47 formalnie przekazano instruktorów z izb rolniczych do Związku Samopomocy Chłopskiej. W myśl założeń prawnych i statutowych Związek miał stać się zawodowo-rolniczą organizacja na wsi i w rolnictwie. Do zakresu jej działalności instruktorów należało: przedstawicielstwo i obrona interesów rolnictwa, podejmowanie środków dla wszechstronnego popierania rolnictwa, współdziałanie z władzami państwowymi i samorządowymi w sprawach rolnictwa, organizacja wzajemnej pomocy chłopskiej, rozwój życia kulturalnego.
Według danych Rocznika Statystycznego z 1946 i 1947 r. zatrudnionych było 1051 instruktorów rolnych oraz 462 instruktorek wiejskiego gospodarstwa kobiecegoRocznik Statystyczny 1946, GUS, Warszawa 1946.Rocznik Statystyczny 1947, GUS, Warszawa 1947.. Po roku liczba instruktorów rolnych spadła do 503 osób, zaś liczba instruktorek WGK nieco wzrosła do 493. Po tym okresie nastąpił spadek. Oznaczało to przyjęcie innej polityki rolnej, zmierzającej do uspołecznienia wsi.