Zajmował się badaniem związków Partii Pracujących Kurdystanu z tureckimi służbami specjalnymi, w tym także wysyłki broni do Kurdów w Iraku. W styczniu 1993 zapowiedział wydanie książki, która miała być poświęcona związkom kurdyjskich nacjonalistów z tureckim wywiadem. thumb|240px|Samochód Uğura Mumcu wystawiony w Eskisehirze
Okoliczności śmierci Rankiem 24 stycznia 1993 Mumcu opuścił swój dom i wsiadł do samochodu Renault 12, którym miał udać się do pracy. Umieszczona w samochodzie bomba wypełniona C4 eksplodowała niszcząc doszczętnie samochód i zabijając kierowcę. Został pochowany na cmentarzu Cabeci w Ankarze. O przygotowanie zamachu podejrzewano zarówno tureckie służby specjalne, jak też Kurdów.
Pamięć Uğur Mumcu pozostawił żonę Güldal i dwójkę dzieci. Güldal Mumcu w 1994 założyła fundację wspierającą działania dziennikarzy śledczych, która nosi imię jej zmarłego męża.
Publikacje 1975: Mobilya Dosyası 1977: Suçlular ve Güçlüler 1977: Sakıncalı Piyade 1977: Bir Pulsuz Dilekçe 1978: Büyüklerimiz 1981: Söz Meclisten İçeri 1982: Ağca