W 1529 roku, ze względu na wzrost antyprotestanckich nastrojów w radzie miejskiej i usunięcie luterańskiego burmistrza Hansa Stoppelberga, opuścił Szczecin i wyjechał do Goslaru, gdzie w 1531 roku powierzono mu urząd superintendenta.
Po śmierci księcia Jerzego I i objęciu władzy przez luteranina Barnima IX w 1531 roku wrócił do Szczecina. Po sejmie trzebiatowskim w 1534 roku, na którym zdecydowano o przyjęciu na Pomorzu wiary luterańskiej, został superintendentem nowego Kościoła z siedzibą w Szczecinie. Jako najwyższy urzędem duchowny protestancki na Pomorzu dbał o krzewienie Ewangelii i mianował duchownych. W 1537 roku na polecenie księcia Barnima IX podpisał się pod aktem związku szmalkaldzkiego. W tym samym roku uczestniczył w synodzie duchownych luterańskich w Greifswaldzie. Włączał się w organizację Pedagogium Szczecińskiego. Od 1556 roku uczestniczył w pracach nad przygotowaniem nowej ordynacji kościelnej, przyjętej na sejmie w Szczecinie w 1563 roku.
Był dwukrotnie żonaty. Był autorem pisma De divinitate et humanitate Christi oraz zbioru kazań, wydanego drukiem w Bazylei w 1538 roku. Został pochowany pod ołtarzem w szczecińskim kościele św. Jakuba.
Przypisy
Kategoria:Niemieccy duchowni luterańscy Kategoria:Urodzeni w 1489 Kategoria:Zmarli w 1563 Kategoria:Ludzie urodzeni w Quedlinburgu Kategoria:Ludzie związani ze Szczecinem przed 1945