W 1993 roku został mistrzem kontynentu w konkurencji biegu na 400 m ppł, a także biegu sztafet 4 × 400 m. Dwa lata później obronił te tytuły na czempionacie w Manaus, jak również obronił złoty medal w konkurencji biegu na 400 m ppł podczas igrzysk panamerykańskich w Mar del Plata. W ramach światowego czempionatu w Göteborgu zakwalifikował się do finału zmagań w konkurencji biegu na 400 m ppł, który ukończył na 8. miejscu.
Na igrzyskach olimpijskich w Atlancie także startował w konkurencji biegu na 400 m ppł oraz biegu sztafet 4 × 400 m. Indywidualnie wywalczył awans do finału, który zakończył na 8. miejscu z czasem 48,78 a w sztafecie brazylijska ekipa z jego udziałem odpadła w półfinale, zajmując w grupie 6. miejsce z czasem 3:03,46.
Na mistrzostwach kontynentu w Mar del Plata oraz Bogocie otrzymał tytuły mistrzowskie w konkurencjach biegu na 400 m ppł oraz biegu sztafet 4 × 400 m. Na igrzyskach obu Ameryk w Winnipeg zaś trzeci raz z rzędu wywalczył tytuł mistrzowski w biegu na 400 m ppł, był też członkiem brazylijskiej sztafety 4 × 400 m, która wywalczyła srebrny medal. Podczas światowego czempionatu w Sewilli startował w dwóch konkurencjach – w biegu na 400 m ppł zajął w finale 4.