Według Filipa Flisowskiego z Magazynu Kontakt „to nie akcja filmu, a wisząca nad wszystkim gęsta, złowroga, ciężka atmosfera wywoływała to [nieustanne] napięcie”.
Kevin Maher z The Times nazwał film „przełomowym, niezwykle ważnym, który nie boi się trudnych pomysłów”. Stanisław Sobczyk na portalu Immersja zakwestionował film mówiąc „przedstawiając nam tylko perspektywę Niemców, Glazer wynosi ich na piedestał, chce, żebyśmy analizowali ich zachowanie. Przy tym z ofiar robi po prostu szarą, zlaną ze sobą masę”. skrytykował film za niepokojącą atmosferę, która jest dobrze wykonana, ale monotonna, jak na dwie godziny filmu.
„Po prostu nie ma żadnego efektu” – napisał Rich Brownstein, specjalista w zakresie filmu o Holokauście, który prowadził wykłady w Jad Waszem na temat historii i jakości filmów wojennych. „Nie zostajemy ani poinformowani, ani nie pokazano nam, jak Höß jest ścigany przez Brytyjczyków, sądzony przez Polaków i powieszony przez Sowietów w 1947 roku, w otoczeniu byłych więźniów, w trakcie ostatniej egzekucji w Auschwitz. Tak samo nieopisany jest los Hedwig Höß”.