Spór o autorstwo odnowił się w czasach nowożytnych, wraz z powstaniem krytyki źródeł. Zgodnie ze współczesnymi ustaleniami tłumaczenia z języka arabskiego dokonał Gerard z Cremony przed 1187. Poprawek w tekście łacińskim dokonał Dominik Gundisalwi. Nadal toczone są dyskusje na temat oryginału, z którego dokonano tłumaczenia, i jego autorstwa. W połowie XX w. uznawano, że autorem kompilacji i komentarzy był żydowski autor Avendauth, prawdopodobnie tożsamy z Abrahamem ibn Daudem, później odkryto jednak jej fragmenty w andaluzyjskich tekstach żydowskich z XI w. Współcześnie uznaje się, że powstała w IX–X w. w środowisku uczonych w Bagdadzie. Autor niekoniecznie był muzułmaninem. Obok tekstu Proklosa posługiwał się również fragmentami z Plotiniana arabica.
Księga miała duże znaczenie dla rozwoju filozofii nowożytnej. Była pomostem łączącym tradycje neoplatońskie z metafizyką chrześcijańską. Jej teoria bytu, sformułowania i dystynkcje były przedmiotem intensywnych studiów średniowiecznych uczonych. Jest prawdopodobne, że z tego wyniknęło wprowadzone przez Tomasza z Akwinu rozróżnienie istoty i istnienia. Z tego wynikają dwa porządki: nieskończony (istota, gdy nie jest ograniczona materią) i skończony (istnienie, esse).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Średniowieczna literatura filozoficzna Kategoria:Literatura filozoficzna w języku łacińskim