thumb|Zimmerit thumb|Czołg PzKpfw VI Tiger II pokryty pastą zimmerit Zimmerit – specjalna masa, nakładana w czasie II wojny światowej na pancerze niemieckich czołgów i dział pancernych, której zadaniem było uniemożliwienie przymocowania do kadłubów pojazdów ręcznych granatów przeciwpancernych z ładunkiem kumulacyjnym, wyposażonych w silne magnesy.
Historia Zimmerit składał się z polioctanu winylu (popularny klej do drewna WIKOL – jako spoiwo) (25%), trocin (10%), siarczanu baru (40%), siarczku cynku (10%), oraz ochry (barwnik) (15%).
Masa przed użyciem miała konsystencję rzadkiego kitu lub też gipsu, który nakładano na pojazdy kielnią w dwóch warstwach, których celem było utrudnienie przymocowania min magnetycznych. Aby przyspieszyć proces schnięcia, po nałożeniu drugiej warstwy całość była wygrzewana lampą lutowniczą.
Wbrew temu, co donosił aliancki wywiad, zimmerit nie był antymagnetyczny, a jedynie amagnetyczny (neutralny na wpływ magnesów). Jedynym państwem, które w czasie II wojny światowej wykorzystywało przeciwczołgowe miny magnetyczne na dużą skalę, była III Rzesza.