Miało to miejsce w 1976 roku, Malone nabył już doświadczenie w rozgrywkach ABA, w których to rozegrał 2 sezony. Z kolejnym liderem w składzie, w 1977 „Rockets” dobrnęli do finału konferencji gdzie musieli uznać wyższość Philadelphia 76ers z Juliusem Ervingiem na czele.
„Sixers” zwyciężyli 4-2. Następujący sezon rozpoczął się dla drużyny w postaci nieprzyjemnego incydentu, w którym Rudy-T nabawił się ciężkich urazów twarzy jako mediator pojedynku. Rockets tracąc jednego z liderów na 5 miesięcy skończyli sezon z jedynie 28 zwycięstwami na koncie. W 1979 rekordem 47-35 gracze z Houston zafundowali sobie grę w play-offach. Odpadli jednak w I rundzie w rywalizacji z Atlantą Hawks. Począwszy od sezonu 1980-1981, Houston Rockets rozpoczęli grę w gronie zespołów z Konferencji Zachodniej. W tym też roku rozgrywkowym gracze z Teksasu mimo ujemnego bilansu (40-42) dostali się do finałów rozgrywek. Był to drugi taki przypadek w historii ligi, a zarazem pierwszy w dziejach klubu sukces takiej miary. Ich rywalami byli Boston Celtics, ówczesna rodzącą się potęga koszykówki dowodzona przez Larry’ego Birda. Po kilku ciężkich spotkaniach Rockets stracili inicjatywę i ostatecznie przegrali 4-2. Po nieudanych rozgrywkach w sezonie 1981-1982 zdecydowano o wymianie Malone’a na Caldwella Jonesa z 76ers. W tym okresie Rockets przeżywali kryzys.