Część źródeł mylnie uznaje, iż zamiast z tą wspólnotą Manalo związał się wówczas z ewangelicznym Chrześcijańskim i Misyjnym Sojuszem (CMA). W owym okresie wszelako CMA było obecne jedynie na Mindanao, nie zaś na rodzinnym dla Manalo Luzonie. Inni, również mylnie, przypisują Manalo przynależność do Kościołów Chrystusowych. Warto jednak pamiętać, iż denominacja ta nie była jeszcze w owym czasie częścią religijnego życia Filipin.
Jednocześnie przyszły przywódca INC nieustannie poświęcał wiele czasu na samodzielne zgłębianie Biblii. Nabrał w międzyczasie przekonania, iż jedynie chrzest dokonany przez pełne zanurzenie w wodzie jest wiążący i ważny. Raz jeszcze usiłując znaleźć dla siebie miejsce w istniejących Kościołach chrześcijańskich, związał się z adwentystami dnia siódmego (1911). Szybko stał się jednym z najpopularniejszych kaznodziejów tej grupy na Filipinach. Jako adwentysta nauczał w szkole biblijnej w Malabon w rodzinnej prowincji Rizal. Niekiedy pojawia się w źródłach błędna informacja o wyświęceniu Manalo na adwentystycznego duchownego. Kościół ten wyświęcił niemniej swoich pierwszych pochodzących z Filipin pastorów dopiero w 1916, zatem długo po tym, gdy Manalo przestał być adwentystą.