Dołki przypodstawowe są wyraźnie wgłębione, klinowate, a zewnętrzne z nich są długie i całkowicie oddzielone są od brzegu przedplecza podłużnymi, gładkimi żeberkami nieco węższymi i dłuższymi niż u P. sericeus. Podstawa przedplecza jest skąpo, ale wyraźnie punktowana, przy zewnętrznych dołkach przypodstawowych obrzeżona. Pokrywy mają silnie rozwinięte i wyraźnie odstające na boki ząbki w kątach barkowych oraz wgłębione i wyraźnie punktowane rzędy. Chetopory dyskalne na trzecim międzyrzędie są trzy lub cztery, a pierwszy z nich leży daleko przed środkiem długości pokrywy. Episternity zatułowia nie są dłuższe niż szersze. Odnóża mają stopy o członie ostatnim porośniętym od spodu szczecinkami. Genitalia samca mają edeagus nieco słabiej na bok zagięty niż u P. sericeus, silnie skręcony.
Rozprzestrzenienie Gatunek palearktyczny. Podgatunek nominatywny znany jest z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji, Kazachstanu i Chin. P. k. monspessulani jest endemitem francuskiej Oksytanii. Endemitem Francji jest również P. k. desbrochersi. P. k. viaticus podawany jest z Austrii, Węgier i Włoch. P. k. brutius jest endemitem Apeninów. P. k.