Performance wpisywał się w ogólny trend badania granicy performance'u i body artu na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. Działalność pozostałych artystów tego nurtu, takich jak Wiedeńscy Akcjoniści, Carolee Schneemann czy Yoko Ono miała jednak bardziej wyraziste znaczenie. Akcjoności uczynili z performance'u rytuał, mający skonfrontować ówczesne austriackie społeczeństwo z traumami z okresu okupacji (por. Kunst und Revolution, Piss Aktion). Sztuka Schneemann miała charakter feministyczny (por. Meat Joy), zaś Yoko Ono wpisywała się w ruchy pacyfistyczne okresu wojny w Wietnamie (Cut Piece). Twórczość Acconciego z początku lat 70. wydaje się być pozbawiona dodatkowych znaczeń. Jej celem było wyłącznie wybadanie granic. Najbliższa temu nurtowi jest twórczość takich artystów jak Chris Burden (Five Day Locker Piece, Shoot, Trans-fixed) czy Bas Jan Ader (Fall, Fall 2), którzy położyli jednakże większy nacisk na funkcję rytualną sztuki.