W 1933 roku prace wznawia nowy właściciel, Henry. W 1935 roku szyb osiąga głębokość 107 metrów. Powstają dwie komory wydobywcze. W 1938 roku wydobywano nową szybową wieżę wyciągową, dwa budynki mieszczące łuparki, kuźnię i magazyn. Kopalnia zostaje zelektryfikowana. Prąd dostarcza z elektrownia wodna Bronolo, która również należała do Henry'ego. W 1937 roku zaprzestano wydobycia łupków w ścianie zachodniej. W 1940 roku, po zamknięciu kopalni w Kérantal, Henry przeniósł część sprzętu do Tohou.
W 1946 r. od strony zachodniej znajdowały się trzy komory, a od wschodu cztery, z czego trzy były użytkowane. W 1948 roku użytkowane były już tylko trzy komory. Pierwsza to zgrupowanie komór wschodnich, druga to zgrupowanie komór zachodnich, trzecia została otwarta w kierunku północnym w 1946 roku.
W 1956 roku do komory zachodniej doprowadzono nowy szyb. Kamieniołom był eksploatowany do 1960 roku przez rodziny Henry i Blouin. Ponownie został otwarty w 1968 roku, a 100 metrów dalej na północ wykonano nowy szyb. Miał głębokość do 15 metrów i wydobywano z niego rustykalny łupek. Eksploatację zakończono ostatecznie w 1972 roku, kiedy głębokość nowego odwiertu osiągnęła 40 metrów.
Przypisy
Kategoria:Zabytki Francji Kategoria:Departament Côtes-d’Armor