Ponadto Grecy stworzyli 8 skal plagalnych. Skale z przedrostkiem hypo- były położone o kwintę w dół od skali głównej, zaś skale z przedrostkiem hyper- o kwintę w górę od skali głównej: hypodorycka: a – A hyperdorycka: h1 – h hypofrygijska: g – G hyperfrygijska: a1 – a hypolidyjska: f – F hyperlidyjska: g1 – g hypomiksolidyjska: e – E hypermiksolidyjska: f1 – f
Tetrachordy zestawiano obok siebie albo łączono wspólnym dźwiękiem. Istniały skale diatoniczne, chromatyczne, enharmoniczne. Uprawiano muzykę heterofoniczną – śpiewano melodię, której towarzyszył akompaniament, wykonujący warianty tej melodii.
Obliczenia matematyczne dotyczące proporcji dźwięków muzycznych dokonywano na monochordzie - instrumencie jednostrunowym, który służył tylko do tego celu, a nie do wykonywania muzyki. Badaniami zajmował się Pitagoras, który ustalił system kwintowy, oraz Didymos – system tercjowy.
Rytm Stosowano rytmikę poetycką. Używano poetyckich stóp metrycznych, czyli głosek długo- i krótkobrzmiących: trochej, jamb, amfibrach, daktyl, spondej. Długość sylab była zależna od tempa.
Notacja Stosowano notację literową, używając alfabetu greckiego.
Taniec solowy – archezis zbiorowy – choreja taniec chłopców – gymnopedia – pokaz sprawności i siły