Była również pomysłodawczynią powstałego w 1956 roku domu dziennego pobytu i ośrodka rehabilitacji dla byłych pacjentów szpitala psychiatrycznego. Mieli oni dochodzić do zdrowia ucząc się niedestrukcyjnego radzenia sobie z emocjami i wyrażania siebie poprzez różne oddziaływania artystyczne na warsztatach terapii zajęciowej.
Jej poszukiwania nad zastosowaniem sztuki w terapii zaburzeń psychicznych doprowadziły do powstania artykułów, książek oraz filmów a także organizacji wystaw, kursów, sympozjów i konferencji poświęconych temu zagadnieniu. Zajmowała się też badaniem więzi emocjonalnej między pacjentami i zwierzętami, które lubiła nazywać drugimi terapeutami.
Została odznaczona Orderem Rio Branco (1987) i Orderem Narodowym Zasługi Edukacyjnej (1993). W 2022 roku uchwalono decyzję o wpisaniu jej do Księgi Narodowych Bohaterów i Bohaterek znajdującej się w Nowym Panteonie Wolności i Demokracji w Brazylii.
Zmarła 30 października 1999 w Rio de Janeiro. Pochowano ją na Cmentarzu Świętego Jana Chrzciciela.
Publikacje