W 1919 roku wyjechał do Polski i osiadł w Lublinie. Od 1920 do 1924 roku uczył gry na fortepianie w Szkole Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Lublinie i był dyrektorem lubelskiego Instytutu Muzycznego. Od 1924 roku wykładał w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie. Prowadził ożywioną działalność koncertową, często grywając dzieła fortepianowe Ludomira Różyckiego. Od 1936 roku angażował się w działalność Organizacji Ruchu Muzycznego (ORMUZ). Występował ze śpiewakami: Ireną Cywińską, Jadwigą Zwidryn, Edwardem Benderem i Aleksandrem Michałowskim. Współpracował również ze Stowarzyszeniem Dawnej Muzyki, grając dzieła J.S. Bacha.
11 listopada 1939 roku został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu na Pawiaku, skąd został zwolniony wraz z grupą więźniów po interwencji kardynała Adama Sapiehy w marcu 1940 roku. W okupowanej Warszawie występował w kawiarniach Bolesława Woytowicza i U Aktorek. Nauczał w tajnym konserwatorium i grywał w domach prywatnych. Był kilkukrotnie nachodzony w swoim mieszkaniu przez Gestapo. Po 1945 roku był wykładowcą Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina, a od 1950 roku w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Prowadził także działalność koncertową, w 1949 roku dał serię koncertów z okazji 100. rocznicy śmierci Fryderyka Chopina.