Napęd okrętu stanowiły cztery (dwa zdwojone) zespoły turbin parowych Brown-Curtis, każdy składający się z turbiny wysokiego i niskiego ciśnienia. Były one rozmieszczone w dwóch przedziałach maszynowni, położonych obok siebie na śródokręciu i przedzielonych wzdłużną grodzią wodoszczelną. Każdy z zespołów poruszał bezpośrednio (bez przekładni redukcyjnych) wał napędowy z trójłopatowymi śrubami średnicy 4,12 m. Łączna moc układu na wałach wynosiła 112 000 shp przy 275 obrotach na minutę (do 120 000 shp z przeforsowaniem), co według projektu miało zapewnić prędkość maksymalną 31,5 węzła. Na próbach prędkości, przeprowadzonych 15 sierpnia 1916 roku na mili pomiarowej Arran, „Repulse” osiągnął 31,73 węzła przy mocy 118 913 shp, 275 obrotach na minutę i zmierzonej wyporności 29 900 ts. Parę do turbin dostarczały 42 opalane wyłącznie paliwem płynnym kotły wodnorurkowe typu Babcock & Wilcox, z opłomkami o dużej średnicy, o ciśnieniu roboczym 16,5 at i maksymalnym 20 at, umieszczone w sześciu kotłowniach. Instalacja elektryczna o napięciu 220 V była zasilana przez cztery generatory o łącznej mocy 750 kW. Okręt miał pojedynczy ster płytowy.