Prace obejmują częściową rozbiórkę jednego z budynków i wybudowanie nowego z jaśniejszymi i bardziej przestronnymi salami lekcyjnymi, montaż dużych schodów prowadzących do akademików, przebudowę głównego dziedzińca i dobudowę galerii przy kaplicy, wykonanie zadaszonego przejścia umożliwiającego dostęp do nowych tarasów, montaż zewnętrznej klatki schodowej w celu połączenia tarasów. Od 1887 roku pod kierunkiem Alphonse'a Sacheta nowe prace podjął i przeprowadził mistrz murarski Depoux. Przeprowadzono renowację krużganka i kaplicy, rozbudowę refektarza, remont dachów, okien, sal lekcyjnych, internatów i mieszkań. Wraz z ustawą o zgromadzeniach i o rozdziale Kościoła od państwa, niższe seminarium duchowne zmieniło formę prawną, pozwala mu to pozostać w budynkach miejskich. Przyjęto nazwę Instytucja Victor-de-Laprade. W czasie I wojny światowej budynki zarekwirowano na szpital wojskowy. W 1929 roku gmina wystawiła na sprzedaż budynki, które w 1930 roku zakupiła spółka nieruchomościowa. W tym roku przeprowadzono kolejny remont pomieszczeń i odrestaurowano kaplicę. W czasie II wojny światowej placówka pełniła funkcję ośrodka przyjęć, a następnie szpitala zapasowego. Po wojnie seminarium wznowiło działalność. Instytucja Victor-de-Laprade rozszerzyła się, kupując w 1952 roku dawny Hôtel de la Noérie zwany Maison des Périchons.