Uprawnienia Ministra Skarbu z 1924 r. Minister Skarbu zezwalał na: prowadzenie handlu solą jadalną na warunkach ustanowionych przez siebie; na wywóz i przywóz soli jadalnej na obszar Rzeczypospolitej z zagranicy lub też z obszaru, na którym nie obowiązują postanowienia rozporządzenia.
Wynoszenie soli jadalnej z miejsca produkcji względnie ze składów monopolowych, jak też przyrządzanie względnie przetwarzanie soli jadalnej, nabytej w składach monopolowych celem odsprzedaży, dozwolone było tylko w przypadkach określonych przez Ministra Skarbu.
Minister Skarbu miał prawo: określać ceny nabycia i sprzedaży soli na potrzeby monopolu solnego, sprzedawać po cenach zniżonych sól przeznaczoną na wywóz poza obszar Rzeczypospolitej; na potrzeby rolnictwa, tj. na paszę dla bydła lub uprawę roli; na wszelkie cele przemysłowe, z wyjątkiem przemysłu wytwarzającego artykuły żywnościowe dla ludzi; na wsparcie dla ulżenia nędzy wyjątkowej lub sól wydawany zakładom dobroczynnym, jako jałmużnę; na potrzeby przemysłu rybnego; zwalniać spod zajęcia monopolowego sól wyprodukowaną w salinach prywatnych, przeznaczoną na wywóz zagranicę.
Sprzedaż soli Sól jadalna sprzedawana była tylko w miejscach przeznaczonych na ten cel i przepisowo oznaczonych, po cenach ustanowionych przez Ministra Skarbu.