Cerkaria i metacerkaria Cerkaria (ogonatka) jest zaawansowanym stadium rozwojowym, które łączy cechy larwy (m.in. oczy o podobnej budowie do miracydium) oraz formy dojrzałej (m.in. komórki płomykowe, dwie przyssawki). Najczęściej zajmuje wątrobotrzustkę, rzadziej nerkę, oczy lub gonady. Zazwyczaj po pewnym czasie opuszcza ona jednak organizm ślimaka i pływa swobodnie w wodzie do momentu znalezienia drugiego żywiciela pośredniego albo encystacji (która u niektórych gatunków może zachodzić jeszcze w ciele pierwszego żywiciela pośredniego). Cerkaria wykazują różnorodność gatunkową, choć zwykle mają owalny lub wrzecionowaty kształt, a na końcu ich ciała obecny jest wyrostek ogonowy (u większości gatunków), pełniący funkcję narządu ruchu. Oprócz gruczołów penetracyjnych (zlokalizowanych z przodu ciała, głównie u gatunków, które aktywnie wnikają do drugiego żywiciela pośredniego), cerkarie mają także drobne, ale bardzo liczne gruczoły cystogeniczne, które przylegają do syncytium i uczestniczą w przekształceniu się cerkarii w metacerkarię.