Ekologia i występowanie Larwy przedstawicieli rodzaju są kleptopasożytami i parazytoidami pszczół, głównie porobnic i lepiarkowatych. Pierwsze stadium stanowi trójpazurkowiec, który trafia do gniazda gospodarza dzięki forezji.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują krainy palearktyczną i etiopską. W Polsce stwierdzono tylko A. bimaculatus.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1775 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. Obejmuje 21 opisanych gatunków, w tym: Apalus asiaticus Escherich, 1897 Apalus bimaculatus Linnaeus, 1760 Apalus binaevus Procházka, 1892 Apalus bipunctatus Megerle von Mühlfeld, 1812 Apalus cinctus Pic, 1896 Apalus creticus J. Frivaldszky, 1877 Apalus davidis Fairmaire, 1886 Apalus guerini Mulsant, 1858 Apalus haemapterus Fairmaire, 1889 Apalus mongolicus Kaszab, 1965 Apalus montanus Escherich, 1897 Apalus mulsanti Reiche, 1878 Apalus necydaleus Pallas, 1782 Apalus plagiatus Waterhouse, 1889 Apalus subfasciatus Pic, 1922 Apalus sulcithorax Pic, 1901
Przypisy
Kategoria:Oleicowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1775 roku